Κλινική κατάταξη των μυικών κακώσεων των οπίσθιων μηριαίων

Mαλλιαρόπουλος Νίκος MD, Dipl&Msc inSEM, Phd

Fellow Faculty Sports Medicine Great Britain FFSEM (UK)

Aθλητιατρικό Κέντρο Εθνικών Ομάδων Στίβου Εθνικων Ομαδων Β.Ελλάδος

ΠΕΡΙΛΗΨΗ

Οι κακώσεις των οπισθίων μηριαίων μυών αποτελούν τις συχνότερες μυϊκές κακώσεις των αθλητών και ιδιαίτερα των αθλητών στίβου, λόγω α) του μεγάλου χρόνου που απαιτείται για την επούλωσή τους και β) των συχνών υποτροπών, που τις καθιστούν ιδιαίτερα σοβαρές για τους αθλητές.

ΕΙΣΑΓΩΓΗ

Οι οπίσθιοι μηριαίοι (O.M) είναι από τις πιο σύνθετες μυϊκές ομάδες στο ανθρώπινο σώμα, συμμετέχοντας ταυτόχρονα στην κίνηση και στη σταθερότητα ,όμως λόγω της ελλιπούς διαγνωσης και θεραπευτικης αποκαταστασης  ,παρουσιαζουν μεγάλης συχνότητας υποτροπών(1).  Οι στατιστικές έδειξαν ότι είναι οι πιο συχνά ρηγνυόμενοι μύες και δεύτεροι σε εμφάνιση σε τραυματισμούς στο σύνολο των αθλητικών κακώσεων(2,3).  Οι τραυματισμοί των οπισθίων μηριαίων διακρίνονται σε δυο τύπους: τους άμεσους και τους έμμεσους. Ο άμεσος προκαλείται από πλήξη ενώ ο έμμεσος από μεμονωμένη υψηλής έντασης μυϊκή σύσπαση ή από υπερδιάταση της μυϊκής ομάδας.  Στις αθλητικές δραστηριότητες οι περισσότεροι τραυματισμοί προκαλούνται δια του εμμέσου μηχανισμού.  Η διάγνωση του βαθμού σοβαρότητας είναι θεμελιώδης και βοηθά στη σωστή θεραπευτική αντιμετώπιση και πρόγνωση του τραυματισμού. H καθημερινη κλινικη μας ενασχοληση με την αντιμετωπιση εδώ και 22 χρονια μας οδηγησε σε μια κλινική κατάταξη μέσω της οποίας πιστεύουμε ότι συγκεκριμενοποιούμε με μεγάλη ακρίβεια τον βαθμό σοβαρότητας του τραυματισμού.

ΜΗΧΑΝΙΣΜΟΣ ΤΡΑΥΜΑΤΙΣΜΟΥ

Βιβλιογραφικά φαίνεται ότι οι ρήξεις των ΟΜ συμβαίνουν σε ένα από τα δύο σημεία του κύκλου τρεξίματος.  Τα δύο αυτά σημεία είναι η τελευταία προς τα εμπρός φάση αιώρησης κατά τη χαλάρωση και το σημείο αποκόλλησης από το έδαφος κατά τη φάση στήριξης, σημείο στο οποίο αλλάζει η λειτουργικότητα των μυών από σταθεροποιητές σε ενεργητικούς καμπτήρες του γόνατος και ταυτόχρονα εκτείνοντες του ισχίου.  Όσον αφορά την ποσοστιαία εμφάνιση ρήξης μεταξύ των ΟΜ, η βραχεία κεφαλή του δικέφαλου είναι το πιο συχνά ρηγνυόμενο μέλος της ομάδας (8).  Οι ρήξεις στους έσω ΟΜ (ημιυμενώδη / ημιτενοντώδη), επέρχονται στην τελευταία φάση της προς τα εμπρός αιώρησης της κνήμης, ενώ στο δικέφαλο κατά τη φάση της ώθησης / αποκόλλησης από το έδαφος.  Έτσι, είναι δυνατό για τον ειδικό να πιθανολογήσει το σημείο του τραυματισμού και μόνο από τη λήψη του ιστορικού.  Ο Burkett ενοχοποιεί τη διπλή νεύρωση των κεφαλών του δικέφαλού ως αιτία των ρήξεων αυτού.

ΥΛΙΚΟ – ΜΕΘΟΔΟΣ

Η κατάταξή μας βασίστηκε στα παρακάτω κριτήρια:

1. Ενδελεχή κλινική εκτίμηση με λήψη ιστορικού και φυσική εξέταση από τον ίδιο ιατρό, αμέσως και 48 ώρες μετά τον τραυματισμό.
2. Εκτίμηση του ενεργητικού εύρους με γωνιομέτρηση από τους ίδιους πάντα φυσικοθεραπευτές, μέσα στο πρώτο 48ωρό και των δυο πλευρων
3. Εκτίμηση των διαστάσεων της θλάσης (βάθος – μήκος) με υπερηχογραφικό έλεγχο του μυός, στο τελος του πρώτου 48ώρο, που εκτελέσθηκε και εκτιμήθηκε πάντα από τον ίδιο ιατρό.

Ενεργητικό εύρος κίνησης

Η έκταση στην κατά γόνυ διάρθρωση του πάσχοντος μέλους καταγράφηκε γωνιομετρικά και συγκρίθηκε με την αντίστοιχη του υγιούς.

Διαστάσεις θλάσης

Το πλάτος και το μήκος της ρήξης του μυός καταγράφθηκαν υπερηχογραφικά.

ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΑ

Αναλυοντας τα αποτελεσματα μας καταληξαμε στην καταταξη των θλασεων σε τεσερεις βαθμους αντιστοιχα.

Στον πίνακα 5 φαίνεται η κατάταξη των περιστατικών μας με βάση τη διάγνωση που τέθηκε.  Έτσι 88 θλάσεις ( 53,02%) χαρακτηρίστηκαν 1^ου βαθμού, 59 (35,54%) 2^ου, 16 (9,63%) 3^ου, ενώ 3 θλάσεις (1,81%) ήταν 4^ου βαθμού.

Πίνακας 5.